-nowości
 |
[prolog] [Céva] [Morghé] [Maglia] [rest] [Carleva] [epilog]
Prolog...
Jak zwykle coś tam chodzi po głowie. Gdy jakiś obraz pojawi nam się w odpowiednim miejscu w mózgu to nie tak łatwo się go pozbyć. W sumie już teraz nie pamiętam, jak to było i kto był głównym prowodyrem późniejszych zajść. Jedno było pewne: znowu chcemy zobaczyć piękne miejsca, które nie są przeznaczone dla wszystkich ludzi, kolejny raz chcemy poczuć się wyjątkowo oddając skok, czy zjeżdżając w huczącym wodospadzie, ponownie chcemy doświadczyć zimna górskiego potoku, raz jeszcze obić sobie tyłki podczas pokonywania toboganów.
Tym razem za cel obraliśmy Alpy Nadmorskie, gdzie leży bardzo malownicze miasteczko Tende. Co prawda odległość prawie 1600 km to całkiem sporo, lecz znajduje się tam kilka ciekawych kanioningowo obiektów.
Długo nie zastanawiając się zebraliśmy bardzo skromną w liczności, lecz jakże zmotywowaną do działania ekipę w składzie: Adaś, Stahoo i autor, czyli Sid.
Jak przed każdym wyjazdem jest mnóstwo rzeczy do załatwienia: sprzęt, jedzenie, przewodniki, szukanie informacji na necie, ubezpieczenie, bez którego na takie wyjazdy nie można się ruszyć, mapy, GPS itd. generalnie jest tego całkiem sporo.
Zwarci i gotowi ruszamy w piątek wieczorem w kierunku niemieckich autostrad, aby płynnie przedostać się przez Austrię do Włoch i dalej kontynuować trasę do pięknej francuskiej doliny, gdzie położone jest Tende. Raptem kilkanaście godzin w samochodzie, aby późnym sobotnim popołudniem zameldować się na miejskim kampingu SAINT JACQUES.
Camping St Jacques
Quartier Campileggio, 06430 Tende
Tel: 04 93 04 76 08, Fax: 04 93 04 35 09
http://www.tendemerveilles.com/
Jest on otwarty od początku maja do końca września. Główną jego zaletą jest klimatyczne położenie oraz fakt, że jest dotowany przez władze miasta/regionu (nie jestem pewien), przez co za 3 osoby, namiot i samochód zapłaciliśmy tylko 9EUR za noc.
Populacja miasteczka to około 2000 ludzi. Całość składa się z bardzo malutkich uliczek i stosunkowo niewielkich domów wykonanych z kamienia. Ma to swój niepowtarzalny urok. Człowiek z wielką przyjemnością pokonuje kolejne metry wybrukowanych chodników włócząc się zakamarkami miasta.
Każdy balkon jest pięknie przyozdobiony kwiatami, a w oknach widnieją drewniane okiennice, które nadają specyficznego klimatu południowym miasteczkom. Mam wrażenie, że życie płynie tu bardzo powoli, nikt się nigdzie nie spieszy, każdy chętnie zagląda do kafeterii na kawę i coś słodkiego, nikt nerwowo nie używa klaksonu, wszyscy się serdecznie pozdrawiają. Czego można chcieć więcej?
