Park Narodowy Timanfaya (Parque Nacional de Timanfaya) to największa atrakcja turystyczna na Lanzarote. Corocznie odwiedza go ponad 1,5 mln turystów. To niesamowite wulkaniczne krajobrazy pełne kraterów, „połamanej” zastygłej lawy oraz kontrastujących barw czerni, czerwieni i brązów. Pięknych widoków tu nie brakuje, dlatego wybraliśmy się na odwiedzenie tego miejsca.

Park Narodowy Timanfaya to najbardziej znana i najczęściej polecana atrakcja Lanzarote. Występuje praktycznie w każdym standardowym planie zwiedzania Lanzarote, a krajobrazy parku zdobią liczne pocztówki, magnesy i inne pamiątki z wyspy. Czy jednak wg nas warto odwiedzić Timanfaya?

Jak powstał teren Parku Narodowego Timanfaya?

Park Narodowy Timanfaya, często też nazywany Montañas del Fuego, czyli Górami Ognia, powstał na terenie, który w XVIII i XIX w. był miejscem licznych erupcji wulkanicznych. Jednak to, co obecnie możemy podziwiać, to efekt wydarzeń, które rozpoczęły się w 1730 roku. Wtedy to miejsce doświadczyło olbrzymiej ilości aktywności wulkanicznej. Pisma podają, że miejsce to ustanowiło rekord, który dotyczył ilości wyrzuconych przez wulkany materiałów na powierzchnię ziemi. Dodatkowo erupcje nieprzerwanie trwały 6 lat!!! Po tych wydarzeniach cały ten teren został pokryty zastygłą lawą i wygląda jak nie z tej planety.

Jak można zwiedzać Park Narodowy Timanfaya?

Istnieje kilka opcji. Są trasy piesze i najbardziej znana opcja autobusowa.
Teoretycznie, bo zarezerwowanie miejsca graniczy z cudem i trzeba mieć mnóstwo szczęścia, można wybrać się na wycieczkę pieszą z przewodnikiem na trasę Tremesana. Jednak na wiele miesięcy do przodu nie ma absolutnie miejsc więc nie wiem, czy to nie jest jakaś podpucha.
Można też wybrać się samodzielnie na pieszą wycieczkę szlakiem Ruta del Litoral wzdłuż wybrzeża przy wiosce El Golfo. Tej trasy nie próbowaliśmy ze względu na kiepską pogodę i brak czasu.

Ruta de los Volcanes – wycieczka aututobusem

Jednak 99,99% turystów kojarzy park Timanfaya poprzez pryzmat słynnej drogi Ruta de los Volcanes. Nie kto inny, jak dobrze znany na wyspie artysta César Manrique, również tutaj maczał swoje paluszki. Zaprojektował tę słynną 14-kilometrową drogę, która ukazuje najpiękniejsze widoki w parku. Niestety drogą tą mogą poruszać się tylko parkowe autobusy, a turyści nie mogą z nich wysiadać.
Jaki jest tego powód? Oficjalnie (lub nie) mówi się o dwóch kwestiach. Jedna, bardzo oczywista, to teren parku narodowego, którego głównym celem jest ochrona przyrody więc w trosce o zniszczenie przez turystów unikalnego krajobrazu, nie ma zgody na samodzielne poruszanie się samochodem lub pieszo po terenie parku (poza drogą dojazdową do restauracji). Drugi może mniej oficjalny, ale też często pojawiający się powód, to bezpieczeństwo turystów. Duża część powierzchni tego terenu jest bardzo ciepła lub nawet gorąca. Zaledwie kilka centymetrów pod powierzchnią temperatura wynosi 100 stopni Celsjusza, a na głębokości metra już mamy ponad 400 stopni. W wielu miejscach wydobywa się gorąca para lub wyziewy gorącego powietrza, zatem w trosce o bezpieczeństwo turystów i brak potencjalnych problemów, nie można tam samodzielnie chodzić.

Jak wygląda zwiedzanie Parku Narodowego Timanfaya?

Skręcamy z głównej drogi LZ-67 do bram parku na drogę LZ-602. Tutaj trzeba kupić lub okazać bilet wstępu do parku. Dalej jedziemy na oficjalny parking położony przy restauracji El Diablo. W tym miejscu musimy przesiąść się do parkowego autobusu, który obwiezie nas po terenie parku wzdłuż wspomnianej Ruta de los Volcanes. Wszystkie ciekawe miejsca musimy oglądać tylko zza autobusowego okna. Taka autokarowa wycieczka trwa ok. 40 min. Widoki są całkiem ładne, ale czy dużo ładniejsze niż te, które było widać po drodze do bram parku? Mam tu wątpliwości i wewnętrzny ja kłóci się, że płacimy tyle kasy 22 EUR od osoby i nie możemy spacerować po drodze, a tylko oglądać z autobusu. Masakra. To tak jakby lizać lizaka przez opakowanie. Szczerze? Mocno się zawiodłem i raczej drugi raz nie ponowiłbym tej atrakcji.

Dodatkowe geotermalne atrakcje w parku

Przy parkingu pracownicy parku omawiają kolejne „atrakcje”, które pokazują, jak tu jest gorąco pod powierzchnią. Wkładają siano w zagłębienie, które za moment płonie żywym ogniem lub wlewają wiaderko wody w szczelinę, aby po chwili wybuchła niczym gejzer. Kawałek dalej możemy zobaczyć pieczone udka kurczaka na grillu ogrzewanym wprost z wnętrza ziemi, aby później móc je skosztować w restauracji El Diablo.

Podsumowując, to szczerze nie wiem, dlaczego Park Narodowy Timanfaya jest tak bardzo popularny. Widoki pokruszonej, połamanej lawy, zagłębienia w ziemi czy szczyty wulkanów są dostępne w wielu miejscach na Lanzarote, gdzie można samemu chodzić. Czy w parku są ładniejsze? Pewnie tak, lecz oglądanie ich z poziomu autobusu, to nie nasza bajka.

Artykuły, które powinny Cię zaciekawić:

Jardin de Cactus, czyli wspaniały ogród kaktusów na Lanzarote Park Miniatur, czyli ciekawa atrakcja dla dzieci w Polsce? Cueva de los Verdes, jaskinia lawowa na Lanzarote Kolorowe Jeziorka w Rudawach Janowickich – atrakcja Dolnego Śląska Bimmah Sinkhole, czyli nasza pierwsza atrakcja Omanu Jameos del Agua, piękne połączenie natury i artyzmu Jaskinia Postojna – największa jaskinia Słowenii